Ik ben vandaag 4 jaar verder en deel mijn ervaring van donderdag, 2 juli 2015.

Lief ziekenhuis!

Daar zat ik dan op een bankje voor het ziekenhuis. Het zicht op de draaideur. De deur die op dat tijdstip veelvuldig ronddraaide en mensen naar binnen liet gaan. Ik zelf was er net uitgekomen en het lange wachten was begonnen. Het warme weer nodigde mij uit om buiten te zijn. En als je niet anders dan wachten kunt, kun je dat net zo goed wat aangenamer maken. Het is overigens een prachtig bankje daar voor die ingang van het St. Elisabeth ziekenhuis in Tilburg. Ronde vormen en heel mooi ingelegd met mozaïek.  Het zit fijn, en het brengt ook best vertier wanneer je erop zit. Je ziet namelijk van alles voorbij komen. Ik was daardoor gelukkig ook flink afgeleid en de tijd ging op die manier sneller voorbij.

De betekenis van 'Lief ziekenhuis'

Die morgen voordat ik het ziekenhuis in liep, had ik de tekst op de rug van het bankje gelezen. ‘Lief ziekenhuis’ stond er en deze woorden waren ook ingelegd met dezelfde kleurrijke mozaïek steentjes. Zo’n tekst, kun je natuurlijk op vele manieren interpreteren. Ik neem aan dat de woorden bedoeld waren, om de omgeving wat vriendelijker en aangenamer te maken. Om je het gevoel te geven dat het ziekenhuis er is om je te helpen. Ok, dat is natuurlijk ook zo, maar op dat moment kon ik me niet echt vinden in die betekenis. Ik zag heel veel mensen naar binnen gaan. Allemaal met hun persoonlijke verhaal. Een gedeelte was bezoek, personeel, student of in een andere hoedanigheid. Toch was een hele grote groep daar voor een andere reden. Ik zag mensen met kale hoofden en er bleek uitziend. Mannen en vrouwen die slecht liepen of in een rolstoel zaten. Ouders met een kind die hun knuffel stevig vasthielden. En dan nog diegenen waar ik niets aan kon zien, maar die met hun logeerspullen de deur binnen gingen. En zeker niet omdat het zo’n geweldig hotel is.

Velossende woorden

Zelf zat ik op dat bankje te wachten en de uren af te tellen tot dat ik een belletje zou krijgen dat onze dochter uit de operatiekamer en wakker zou zijn. Op het moment dat ze me weer aan zou kijken, zou lachen omdat het allemaal achter de rug was en mij zou herkennen. Dat ze de verlossende woorden zou uitspreken, waaruit zou blijken dat er in haar hoofd niets beschadigd was. Het moment waarop het wachten zou stoppen.

‘Lief ziekenhuis’! Al wachtend moest ik mezelf bekennen, dat ik op dat moment, de woorden achterop het bankje, helemaal niet vond passen.

Zo heeft ‘lief ziekenhuis’ voor een ieder een persoonlijke betekenis.