'Zij is er nog, maar het is niet meer de vrouw met wie ik trouwde' vertelde Theo tijdens een coaching gesprek. 'Ik mag het alleen niet uitspreken van mijn omgeving, want ze is er toch nog!' Lees hier meer over hoe Theo er mee om leerde gaan.

 

Anticiperende rouw

In deze tijd waarin we door de medische ontwikkelingen veel langer leven ontstaan ook steeds meer situaties waarin mensen niet overlijden, maar wel heel veel lichamelijke e geestelijke functies verliezen. Het gevolg daarvan hebben naasten direct mee te maken. Iemand die dement wordt of door een chronische ziekte, kanker of een ongeval ernstig beperkt is brengt ongewild een totaal andere situatie in relaties dan voorzien was. Zo was dat ook voor Theo. Zijn vrouw kreeg een hersentumor en veranderde ondanks alle behandelingen langzaam in een kasplantje. Van een leven vol activiteiten, vrijheid en veel intimiteit en plezier veranderde dit in een setting waarin Theo de mantelzorger, verpleger en medisch adviseur werd en daarnaast de gehele huishouding runde. Hij was in de gelukkige omstandigheid dat hij zorgverlof kon opnemen en voor de financiën niet hoefde te gaan werken. Mits dit niet nog eens 5 jaar zou duren. 

 

'Ik ben echt blij dat ze er nog is, maar ik mis haar op heel veel terreinen' vertelde hij. Alles was totaal uit balans en hij bekende dat compleet uitgeput was. Fysiek en geestelijk. Het niet in zijn omgeving openlijk kunnen bespreken wat hem bezig hield, maakte dat hij twijfelde over zijn gevoel. Mensen uit zijn omgeving reageerden vaak met 'ieder huisje heeft zijn kruisje', 'lief en leed delen', ' ze is er toch nog' of iets in die trend. Theo was een hele realistische man, die zijn verantwoordelijkheid nam als echtgenoot en echt wel de bovengenoemde uitspraken snapte. Het echter niet durven voelen dat hij tegelijkertijd in rouwproces zat, maakt het proces zwaarder dan noodzakelijk.

Theo's manier van rouwen

Het belangrijkste inzicht voor Theo was dat er een term voor bestond, anticiperende rouw en dat het er helemaal mocht zijn. Vooral voor hem zelf. Hij wilde zich niet meer hierin door anderen laten tegenhouden, maar sterker gaan staan voor wat hij voelde. Theo zette een aantal stappen om meer rust in zijn leven te realiseren, want de zorg voor zijn vrouw was nog steeds zijn eerste prioriteit. 

Theo

  • begon met elke dag een stukje schrijven over wat hem bezig hield, wat hij fijn vond en moeilijk of pijnlijk vond
  • zocht lotgenoten en ging met hen in gesprek om zaken te delen die hem bezig hielden
  • besprak met zijn vrouw de mooie dingen die hij met haar beleefd had, zelfs al bemerkte hij dat ze het niet kon volgen. Het bracht hem dankbaarheid en meer acceptatie.

Tijdens een 2e gesprek een aantal maanden later, vertelde hij dat hij veel meer rust kon ervaren en beter wist om te gaan, wanneer er weer iets met zijn vrouw gebeurde wat fysieke of geestelijke gevolgen had. 

 

Tips bij anticiperende rouw

  • neem jezelf serieus en laat de emoties er zijn
  • zoek mensen waarmee je je gevoelens kunt delen en waardoor jij ook serieus genomen wordt
  • schrijven of hardop uitspreken kan acceptatie bevorderen
  • zoek vooral jou manier om er uiting te geven en houd het niet binnen, want het mag er allemaal zijn. Mits het van jou mag.

Sterkte!