Misja besloot 'ja' naar zichzelf en 'nee' naar anderen te gaan zeggen. 'Nee' leren zeggen kan lastig zijn, wanneer je dit nooit geleerd hebt en daarnaast taboe doorbrekend is.

Hoe Misja 'nee' leerde zeggen.

Misja had geleerd dat alles wat je overkwam nooit zo erg was als bij de ander. Die hadden het namelijk altijd zwaarder. 'Zeuren' over wat je lastig of erg vond was 'taboe'. Zoals ook 'nee' zeggen wanneer anderen je nodig hadden of ze het nu wel of niet om hulp vroegen. Deze overtuigingen droeg ze al haar hele leven mee en zat in de cultuur en religie van haar (voor)ouders. Denkbeelden die ze onbewust wel overgenomen had, maar waar ze van gemerkt had dat ze zichzelf op die manier niet serieus kon nemen. Voortdurend ging ze dan ook over haar fysieke en mentale grens.

Taboe doorbreker

Na verschillende verlies ervaringen in haar leven, een broer veel te jong verliezen en het doormaken van een scheiding raakte ze in een burn-out. Toen de diagnose reuma gesteld werd was dit voor haar 'de druppel'. Bij haar was het ook erg. Met een wandelcoach kwam ze tot de constatering dat het zo niet langer kon. Accepteren dat ze zichzelf heel erg benadeelde met dit gedrag en de bijbehorende emoties verwerken en loslaten maakten dat ze zachter en liever werd... en dat vooral voor zichzelf. Zo was ze op dat moment als enige in de familie de taboe doorbreker, ze ging 'nee' zeggen tegen alles wat niet goed voor haar was.

 

Kleine stappen

Het zichzelf serieus nemen en belangrijk mogen zijn, begon te groeien toen ze meer tijd nam om zichzelf te leren kennen. Ze startte met het lopen van 6 km per dag. Niet alleen het in beweging zijn en de tijd voor zichzelf nemen, maar ook het loslaten van de emoties tijdens deze wandelingen zorgden ervoor dat er ruimte en rust ontstond in haar zelf. Van daaruit ontstonden er gewoontes die zij nodig had. ’s Middags een uurtje liggen of ‘nee’ zeggen voor een verjaardag als haar lichaam het niet aankon, voeding uitkiezen en eten wat goed voor haar was, waren acties die bijdroegen aan haar zelfliefde. 

 

Schouderklopje

Ze wist en bemerkte dat haar familie het niet allemaal waardeerde wat ze deed of zelfs raar vond. Ze koos er dan ook voor, om hier in het begin niet teveel over in gesprek te gaan. Ze gaf alleen duidelijk aan, waarom zij dit nodig had. Ondertussen gaf ze zichzelf regelmatig een 'schouderklopje'. Zichzelf toespreken met de woorden: 'Je bent goed bezig' en 'ik ben belangrijk', hoe lastig soms ook maakte dat ze meer zelfvertrouwen en een goed gevoel over zichzelf kreeg. Ze doorbrak een compleet familiepatroon en dat is 1 van de lastigste dingen in het leven wanneer je het voor jezelf anders wil. Op haar tijd en tempo en in kleine stapjes, stond ze steviger in haar schoenen om meer 'ongeschreven belemmerende familie regels' te doorbreken.

Tips wanneer je ook meer 'nee' tegen anderen en ja tegen jezelf wilt zeggen:

  • Ga niet alles uitleggen als je naar je omgeving' een andere stap zet dan mensen van je gewend waren. Houd het kort en bij jezelf. Jij bepaalt!
  • Zet hele kleine stapjes die naderhand als een succeservaring betiteld kunnen worden. Een goed gevoel stimuleert je daarkracht en laat je gemakkelijker de volgende stao zetten.
  • Wees lief voor jezelf en benoem je successen, ook al zijn ze in jouw ogen nog klein.

Succes!