Pien had het allemaal goed verwerkt, zoals ze het zelf zag. En ze was overtuigd. Alles ging ook goed....totdat

 

Verlies écht een plek gegeven?

Pien had concentratieproblemen op het werk en ze was snel moe. Al snel werd duidelijk dat er een reden onder zat, waardoor concentreren niet meer goed lukte en er vermoeidheid optrad. Pien vertelde dat haar vriendin, die ze al vanuit haar jeugd had, anderhalf jaar daarvoor overleden was. In het begin was het heel moeilijk geweest, omdat ze in een gat viel. De laatste 3 weken had ze ook meegedraaid in een pool die de verzorging van en het waken bij haar vriendin had opgevangen. 
Een paar dagen was Pien thuis gebleven maar al gauw ook onder wat druk van haar omgeving, was ze weer aan het werk gaan. Ze had zichzelf overtuigd met allerlei uitspraken. 'Ze is goed af en hoeft geen pijn meer te hebben' en 'het is nu eenmaal zo en ik moet verder met mijn leven'. Ze had hij zich een half jaartje daarmee wat beter gevoeld en kon alles wel aan. Op een gegeven moment merkte ze dat slechter ging slapen en dat haar concentratie verminderde. Ze raakte ook sneller vermoeid door de dag heen. Bij de vraag: 'Heb je het verlies van je beste vriendin echt verwerkt?' keek ze verwonderd en zei: 'Ja, ik heb het allemaal wel een plek gegeven.' 

 

Verlies verwerkt of niet?

Pien had een manier gevonden om haar verlies een plek te geven, maar was het daarmee ook verwerkt en had ze de emoties daarmee los kunnen laten?

Een  TriA© sessie maakte helder dat ze op een krachtige manier door was gegaan. Onder de druk van de omgeving, die ook vond dat verder moest met haar leven, heeft ze zich bij elkaar geraapt en is ze weer volop aan de gang gegaan met haar werk. Schouders eronder en doorbijten. Na een tijdje al wandelend in gesprek te zijn geweest liet ik haar een plek aanwijzen die het beste weergaf hoe ze zich nu voelde. Ze wees op een half liggende dikke boomstam naast een klein stroompje. En na nog wat aanvullende vragen, zoals 'waar staat voor jou die boomstam voor?' kwamen de tranen. 'Ik zie haar nog steeds liggen in dat bed' en 'ik mis haar nog elke dag'. Ze bekende dat wanneer haar vriendin in haar gedachte kwam, dat ze zich op haar werk of andere bezigheden stortte, waardoor ze niet meer aan haar hoefde te denken.

Met deze eerste sessie werd ze bewust van welke impact het verlies van haar vriendin nu nog op haar leven had. Verbaasd en emotioneel ging ze naar huis. 

Pien was een krachtige vrouw, die zich normaal gesproken niet snel uit het veld liet slaan. Ze had het vermogen gehad om haar leven op de rit te houden. En zie constant tegen zichzelf en anderen dat alles goed ging. Voor anderhalf jaar was dit gelukt, maar toen begon haar gehele mentale en fysieke systeem te reageren. Het inzicht wat ze tijdens de eerste sessie kreeg maakte veel los. Ook fysiek reageerde ze heftig en ze raakte een tijdje in de lappenmand met allerlei kwaaltjes. Ze was de weg van verwerken ingeslagen.

Wil je verder lezen hoe het met Pien vergaan is? Kijk dan hieronder.