Thijs kreeg op z'n 20ste kanker en kwam in een rollercoaster terecht. Lees hier hoe hij er mee omging en wat het negatieve en positieve effect van deze ziekte op z'n leven was.

Thijs

Krachtig en open komt hij over, wanneer hij tegenover me zit. Gezonde, goed uitziende Hollandse jongen met sprekende ogen en een open blik. Twee jaar nadat bij hem kanker werd geconstateerd.  ‘Ik weet niet of je wat aan mijn verhaal hebt, want de kracht heb ik nog niet echt gevonden’ zei hij vooraf. Het tegendeel blijkt uit zijn verhaal.

De kanker

Thijs kreeg op z’n 20ste te horen dat hij teelbalkanker had, een niet zo veel voorkomende vorm van kanker, maar waar hij wel mee te maken kreeg. Een ongelofelijke boodschap die in eerste instantie niet te bevatten was. Midden in het leven, met veel plezier op weg naar een beroep waar hij vanaf z’n 15e al van droomde. De keiharde waarheid werd uitgesproken en met heel veel onzekerheid als gevolg. Vervolgens pakte Thijs de regie en werd er informatie verzameld. 95% kans om te overleven na 10 jaar, dus ‘ik ga niet dood’. Na de gestelde diagnose werd hij binnen 48 uur geopereerd. 2 maanden erna volgde een chemokuur. Na de chemo was de prognose volgens de oncoloog dat hij binnen 6 weken tot een half jaar weer gerevalideerd zou zijn. Thijs interpreteerde dit als heel positief en hij zou weer snel de oude zijn.

Op het verkeerde been

Deze informatie nam hij voor waarheid aan en achteraf zette dit hem op het verkeerde been. Met een flinke dosis doorzettingsvermogen, 3 weken na zijn laatste chemo, startte hij opnieuw zijn studie aan de Fontys in het 2 jaar. Uiteindelijk moest hij ook dit stoppen. Leraar lichamelijke opvoeding worden, de droom die hij vanaf de middelbare school al had moest hij loslaten. Hij voelde dat dit niet zou kloppen met de drive om een docent te zijn die zelf ook het voorbeeld kon geven op fysiek vlak. En die ook letterlijk zelf ervaren had hoe elke sport werkt en waar je tegenaan kunt lopen in de praktijk. Fysiek was dit een onmogelijk parcours geworden. 

Steun

Thijs heeft veel steun ervaren tijdens zijn periode van ziek zijn. Zijn ouders, zussen en familie, maar ook de wetenschap van het gesteund worden door het bidden van de kerkleden bracht hem houvast. Na het opstarten van zijn nieuwe studie waren de gesprekken met de mede studenten in de studenten vereniging helpend om zijn verhaal te kunnen doen. En niet alleen over zijn ziekte proces, maar ook het weer helemaal in het leven kunnen staan en in gesprek kunnen zijn met leeftijdsgenoten. Nog niet zo lang geleden kon hij bij de lotgenoten van het AYA Netwerk (Adolescents & Young Adults) ook zijn verhaal kwijt. Jongeren die met welke vorm van kanker dan ook beter kunnen begrijpen wat het in je leven betekend. De steun zat echter ook soms in kleine zaken zoals in zijn gitaar, die bij chemo afspraken een stukje ontspanning bracht.

Kracht

Het rationeel kunnen benaderen van het ziekzijn en alles wat er daaromtrent gebeurde hielp hem sterk te zijn. Zijn bewijsdrang, het weer ‘normaal’ mee kunnen doen en het doorzettingsvermogen brachten hem de kracht om door te gaan en niet bij de pakken neer te gaan zitten. Hierdoor deed hij dingen die hem het gevoel gaven, dat zijn lichaam weer sterk was en alles aan kon. Regelmatig werd dit dan ook getest met een fysieke piekbelasting.

Valkuilen

Als Thijs terugkijkt moet hij bekennen, dat hij blij was met zijn doorzettingsvermogen, maar het liever bijgesteld had. Meer afgestemd had op wat realistisch was voor zijn lichaam en geest. Het verwerken van de emoties die er genoeg geweest zijn hebben vrij weinig de ruimte gekregen. Nu is het nog steeds lastig wat het werkelijk met hem doet, dat hij niet alles kan wat hij graag zou willen. Hierdoor geeft hij naar zijn omgeving niet altijd de goede signalen. Zijn sterke uitstraling doen lijken dat alles ok is. Zelf blijft hij het leven volop aan gaan in allerlei activiteiten, maar waar hij ook soms nog dagen erna het energie niveau van moet opkrikken. Het toekomstbeeld met zijn woorden omschreven ‘Ik wil graag weer normaal zijn en alles kunnen doen wat ik wil’ drijven hem elke dag.

Wat niet moest mogen volgens Thijs

Een duidelijke mening heeft Thijs over wat echt ‘not done’ is, als je in zo’n situatie zit als hij. 

  • 13 uur nuchter in het ziekenhuis wachten tot je geopereerd wordt
  • mensen die voorheen altijd iets zeiden al was het maar een algemene groet en nadat hij ziek werd hem leken te vermijden en hem zelfs niet meer groetten 
  • een arts die een vastgestelde revalidatie prognose deelt, waardoor je daar koste wat het kost naar gaat leven. Dit is natuurlijk arts afhankelijk en soms wil je bepaalde zaken ook niet horen op dat moment. 

De positieve kant

Ondanks wat er met zijn lichaam gebeurde en de gevolgen tot op dit moment kan hij helder verwoorden wat het hem opgeleverd heeft. ‘Ik ben bewuster, kijk anders naar het leven en ben meer bezig met waar ik wel of niet energie in wil stoppen. Zo zijn er bijvoorbeeld vriendschappen verdwenen die hem teveel energie kostte. En kiest hij nu bewuster voor die activiteiten die er toe doen hem energie geven.

Tips van Thijs

Thijs heeft als tips voor mensen in een soortgelijke situatie:

  • Blijf dingen doen, maar houd ze klein en behapbaar. Doe het vanuit een balans tussen actie en rust.
  • Kies vooral wat je zelf wilt en laat je niet leiden door andere goed bedoelde adviezen.
  • Luister altijd naar je lichaam en ga niet over je grens, hoe lastig dit ook is.